De habitus richt het gedrag op zekere doeleinden. Maar het individu is zich maar zelden bewust van deze doelgerichtheid.

De kans om bepaald kapitaal te verwerven --> de gevestigde orde, inclusief de wijze waarop de drie soorten kapitaal (economisch, cultureel en symbolisch) binnen die orde zijn verdeeld, verankerd in de habitus. zij wordt als vanzelfsprekend beschouwd. Zij wordt niet in stand gehouden door machtsvertoon en dwangmaatregelen, maar plant zich voort in de geesten. De machtsverhudingen worden door iedereen verinnerlijkt en geprojecteerd op zijn toekomstverwachtingen.

Een gemeenschappelijke habitus is de bindende factor van de diverse sociale groepen.

Affiniteit en afstand , aantrekking en afstoting ordenen de sociale speelruimte

De samenleving is aldus een symbolisch systeem, georganiseerd volgens de logica van het onderscheid en de onverenigbaarheden, die uiteindelijk meetbaar zijn in kwantiteiten van diverse soorten van kapitaal.

huwelijksmarkt --> systeembevestigend

De habitus is de tweede, sociale natuur van het individu en het onderscheid tussen individu en samenleving is derhalve kunstmatig. Normen en waarden van de samenleving zijn door het individu verinnerlijkt. De ordening van de samenleving wordt gezien als evident en automatisch gerechtvaardigd.

Pas wanneer als vanzelfsprekend beschouwde verwachtingen worden beschaamd, ontstaat luidkeels ongenoegen.

De socioloog die ernstig werk wil verrichten, beschouwt het crisismoment als een element in een historische reeks.